|
|
|
|
|
|
|
|
Uitgegeven: 03 februari 2012
Het verhaal draagt hij op aan de Koninklijke Zangvereniging Breda’s Mannenkoor, Pedro is één van de zangers van het Mannenkoor. “Zonder de ‘Jubileumreis 145 jaar BM’ naar de Catalaanse hoofdstad zou ik niet op het idee gekomen zijn om op de fiets te stappen en was ik een unieke ervaring misgelopen” zegt hij. “Het verhaal draag ik eveneens op aan al mijn lotgenoten, die ik toewens dat ook zij kunnen zeggen: “Ik heb diabetes. Nou en?”
23/03: Eindelijk is het echt lente. De zon schijnt en er staat een matige wind, die je ook meekrijgt als je een rondje van 50 km wilt fietsen. En dat wil ik. Ik ben voldoende hersteld van mijn eerste lange tocht van enkele dagen geleden. Gisteren heb ik op mijn gemak nog een uur op de hometrainer gezeten om de restanten melkzuur uit mijn benen te trappen. Een beetje stijf voel ik me nog wel, als ik naar de garage loop om mijn racefiets te pakken. Maar dat is niet erg, want het gaat immers om het cumulatieve effect van opeenvolgende trainingen. Ik voel ook een lichte druk in mijn hoofd. Dat zou te maken kunnen hebben met het feit, dat het gisterenavond koorrepetitie was en aansluitend erg gezellig aan de bar met allerlei vrolijke verhalen over fietsen. Diverse zangers blijken in het verleden lange tochten gereden te hebben of doen dat nog steeds. Sommigen van hen zouden nooit alleen willen fietsen, anderen alleen maar alleen. Met de laatste categorie deel ik de opvatting, dat het heerlijk is als je je eventjes eens aan niemand hoeft aan te passen. Dat het zalig is, dat je helemaal zelf kunt bepalen of je ergens een dagje blijft hangen “mocht je toevallig op een goede wei staan”.
Stik, helemaal vergeten. Vorige week heb ik de voorband van mijn racefiets lek gereden en die heb ik niet geplakt, omdat ik een complete set nieuwe banden op de fiets wil leggen. Geen tempotraining dus vandaag. Dan toch maar een rustig rondje op mijn nieuwe randonneur. Ik neem een imbussleuteltje mee om onderweg te kunnen experimenteren met stuur- en zadelhoogte. Al gauw blijkt, dat er van tempotraining toch niet veel terecht gekomen zou zijn. Na een half uur doet heel mijn lijf zeer. Met moeite kan ik mijn bovenarm optillen om mijn neus tussen duim en wijsvinger te ledigen, zoals een wielrenner betaamt. Waarschijnlijk toch minder hersteld dan verondersteld. Bij het opfietsen van een viaduct word ik voorbij gesneld door een bejaard echtpaar. Weliswaar zitten de man en de vrouw op elektrische fietsen, maar dan nog. Ach, waar is de tijd gebleven, dat Matt en ik op één dag over zowel de Grote Sint-Bernhardpas (2469 m) als over de Furkapas (2431 m) fietsten? Moet ik de beoogde hoogvlaktevariant dan toch maar uit mijn hoofd zetten en door het Rhônedal fietsen? Dan kom je in ieder geval ook door allerlei gezellige wijndorpen. Ik breek de ronde af en neem een beetje mismoedig de kortste weg naar huis. Mijn neus blijft vollopen, mijn ogen jeuken en ik houd een duffe kop. Gisterenavond had ik ook last van mijn stem, bedenk ik daarbij. En ook dat de hazelaars bij mij in de straat volop in bloei staan. En dat ik natuurlijk weer eens rijkelijk laat ben om me een antihistamine tegen hooikoorts voor te laten schrijven. Kortom, alles is de schuld van de Coryllus avellana die bijna in onze voortuin staat.
|
Categorie
|
Algemeen
|
|
Auteur
|
Pedro Kneepkens
|
|
|
Social media
|
|
|
|
|
|
|
|